Dworskie intrygi z prorokami w tle.

Haftarą do parszy Chaje Sara jest pierwszy rozdział Melachim (Ks.Królewskiej). Opisane są w nich ostatnie dni króla Dawida, zamach jednego z jego wielu synów (Adonji) na koronę i polityczne rozgrywki między Dawidem, Adoniją, Bat-Szewą i jej synem, Szlomo. Domyślam się, że to problem przejściwa władzy z ojca na syna jest tym, co zainspirowało rabinów do wybrania tego tekstu jako haftary, a nie fragment o wyszukaniu dziewicy, któraby ociepliła swym ciałem wątłe, starcze ciało króla Dawida, gdyż miałoby to nie miły posmak w odniesieniu do Riwki (choć można widzieć podobieństwa).

Polecam resztę: genialnie opowiedziana Biblia w lego :) kliknij!

Adonija postanowił nie czekać na śmierć ojca i ogłosił się królem jeszcze przed jego ostatnim oddechem. Polityka faktów dokonanych jest jedną z praktyczniejszych, więc sama decyzja nie powinna dziwić. Niestety miał on pecha – nie tylko sam król Dawid chciał, aby to młodszy Szlomo został królem (o co Bat Szewa dzielnie walczyła i się dopominała) – nawet prorok Natan potwierdził, iż istotnie jest to wolą Boga. Natan jest jednym z nielicznych proroków dworskich, którzy nie są jedynie opłacanymi potakiwaczami. W późniejszych czasach „prorocy”, których spotykamy na dworach byli jedynie sprytnymi hochsztaplerami, których zadaniem było zgadnięcie, co chciałby usłyszeć władca (i szef) a następnie przekazać to w formie, która wyglądała na wiadomość od Boga. Jednak Natan wciąż pełnił rolę prawdziwego proroka – doradcy, nauczyciela, który nie bał się skrytykować lub potępić, a także wskazać właściwą drogę postępowania. Była to rola niebezpieczna i wielce potrzebna, aby przypominać władcy, że jako król Izraela nie jest on jak inni królowie – król Izrala nie stoi ponad prawem, nie jest on wszechmocnym władcą, a przede wszystkim: nie jest on bogiem, co było powszechne u sąsiadujących monarchów.

Nasza haftora kończy sie trochę przed zakończeniem samej historii (na wersecie 31.): owszem, Dawid ponawia obietnicę tronu dla Szlomo, lecz dalej możemy czytać, że zostaje on namaszczony królem Izraela przez proroka Natana, a następnie rozprawia się z uzurpatorem i pół-bratem Adoniją. Adonija tak się wystraszył, że uciekł i uchwycił się rogów ołtarza (1:51). Jest to wspaniały przykład starożytnej wiary, że uchwycenie się rógów ołtarza daje magiczną ochronę, jest to jak immunitet. To stąd, gdy Amos przestrzega Północ przed karą boską, mówi o obcięciu „rogów ołtarzy” (3:14), symbolizując tym, że nie będzie gdzie się schować, gdzie szukać pomocy. Było to wystarczającym gestem dla Szlomo, który wspaniałomyślnie pozwala Adonji odejść wolno.

Advertisements

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s