Tamar i Jehuda

Sama nie wymyśliłabym nic mądrzejszego:

W przeciwieństwie do Lei, która jest bierna i manipulowana przez Labana, Tamar jest jedynym arbitrem swojego losu, głównym napędem i bohaterką własnej historii. Używa ona swojej seksualności w sprytny sposób, aby uchwycić dla siebie coś, co zostało jej niesłusznie odmówione – pożądanego statusu matki. Podobnie, jak bohaterki tragikomedii Szekspira (faktycznie jak Helena w „All’s Well”) wie ona jak wykorzystać naturalną słabość swojego mężczyzny, grając poniżającą rolę kobiety lekkich obyczajów. Ale zmienia ona ten haniebny epizod z przypadkowego seksu w poważny obowiązek, biorąc zastaw, który ostatecznie posłuży jako dowód ojcostwa.

[…]

W tamtej scenie wstyd kobiety jedynie sugerowany przez przebranie Tamar jako nierządnicy staje się wraz z ciążą publiczny i zostaje potępiony. Zostaje ona odkryta i skazana na śmierć. Tutaj, podobnie jak w niezliczonych scenach końcowych komedii, z którymi rzeczywiście jest związana, znaki, symbole i obiekty wchodzą w grę w celu ustalenia imienia i relacji, odkrycia prawdy i rozwiązania zagadek. Rozpoznanie obiektów, osób, a przede wszystkim odpowiedzialności jest tu głównym tematem, gdzie Jehuda jako przedstawiciel władzy i surowy sędzia nierządu ma do czynienia z namacalnym dowodem na złamanie swojej obietnicy jako głowy rodziny, jego zaślepienia jako kochanka i przede wszystkim – jego ojcostwa.

Scena ta jest tak klasyczną i doskonale rozpoznawalną, ponieważ nie ogranicza się ona do mechanicznego odkrycia tożsamości za pomocą znaków. Jest to scena prawdziwie moralnego odkrycia. W jej trakcie Jehuda uznał swoją winę w niezapewnieniu wdowie męża i wytłumacza kobietę, której rzekomy grzech seksualny miał zostać ukarany. A więc, jak w prawdziwej komedii, w ostatniej chwili, w scenie napiętej konfrontacji, prawda o przeszłych czynach wychodzi na jaw, a przypadkowy przydrożny pożąd seksualny jest wstecznie przekształcony w akt naturalnej kompensacji, który ustanawia rodzinę.

[…] Zbawienie [dla Tamar] przychodzi, jak to się często dzieje w Biblii, poprzez narodziny synów.

[Zvi Jagendorf, za: The Hebrew Bible in Literary Criticism. Tłumaczenie: autorka]

Marc Chagall

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s